خیلی خسته ام و حوصله نوشتن ندارم. اما یه چیزایی رو می نویسم. صبح رفتم دانشگاه (آزاد میبد) و در کلاس درس اخلاق شرکت کردم (خیلی مفیده این کلاس) بعد از اون برگشتم یزد و رفتم دفتر کارم. از اونجا به فرودگاه رفتم و با علی آبادی مصاحبه کردم و برگشتم اداره تا مصاحبه رو بعد از تنظیم٬ ارسال کنم. حالا دیگه ساعت ۳ بعد از ظهر شده بود و من خیلی خسته بودم (صبحِ زود ۴۰ کیلومتر رو طی کنی و دو ساعت سر کلاس باشی و باز برگردی بعد بلافاصله بری فرودگاه و برگردی ووو. جون ما شما بودی خسته نمی شدی؟) از محل کار اومدم بیرون و چون وسیله نداشتم منتظر تاکسی شدم (محل کارم تا خونمون ۱۵ تا ۲۰ کیلومتر فاصله داره) قربون خدا برم که به یاد بندشه. یه دفعه دیدم شوهر خالم با ماشینش جلو من سبز شد. یه نفس عمیق کشیدمو سوار شدم و او منو رسوند خونه (مسیرمون یکی بودا) تا رسیدم خونه انگار که خواهرم بدهکارمه گفتم زود نهار منو بیار که هم گرسنه ام و هم خسته. بیچاره زود نهارمو اورد. بعد ار خوردن نهار دراز کشیدمو خوابیدم. وقتی از خواب بیدار شدم ساعت نزدیکای ۹ شب بود (یعنی تقریبا ۵ ساعت استراحت مطلق کرده بودم. استراحتی کم سابقه در طول عمرم. چون من اصولا روزها استراحت نمی کنم). بلند شدم و وسایلمو آماده کردم تا برم با دوستام تو سالن ورزشی محلمون یه دست فوتسال توپ بزنم. (سانس قبل از اون والیبال بود که من خواب مونده بودم و نتونستم برم) چشمتون روز بد نبینه تو بازی با یکی از بچه ها برخورد کردم (غیرعمد) و صورتم خورد به نرده های کنار زمین. ابروم شکاف برداشت ولی خدا را شکر به خیر گذاشت. منم دیگه بازی نکردم. بعدم اومدم خونه و الان هم که اینجا هستم.

و اما می خوام امشب به یه نکته مهمی که برای همه مفیده اشاره کنم و اون اینکه بیایید شاد باشیم و دیگران را شاد کنیم. خودمونیما اصلا قصد نوشتن نداشتم ولی ببین چند سطر شد!

جالب اینکه همین الان٬ یه چیز دیگه هم اضافه شد و اون اینکه٬ درسته که من خسته بودم ولی یه دفعه الان خستگیم برطرف شد و می رم که راحت و با َآرامش خیال دراز بکشم و فکر کنم تا خوابم ببره. می دونید چی شد که اینجوری شدم؟ چون مسئله ای برام تداعی شد که با خودم فکر کردم و گفتم: آهای سعید! حالا تو این مسئله وقتشه که در راه شاد کردن دیگران قدم برداری. البته نه به هر قیمتی! پنجشنبه شبتون خوش. پیشاپیش روز تعطیل خوبی رو براتون آرزومندم. یا حق